Aktualności

Historia Okinawy

Historia Okinawy

01.05.2020

Większość adeptów karate dobrze wie, że kolebką ich sztuki walki była Okinawa, jedna z najdalej wysuniętych na południe japońskich wysp, leżąca w środkowej części łańcucha archipelagu Riukiu na Oceanie Spokojnym. Mało z tych osób zdaje sobie jednak sprawę, z odrębności kulturowej, religijnej i historycznej tej wyspy. Położenie geograficzne usytuowało ją na styku kultur i wpływów politycznych z Chin, Japonii oraz państw Azji południowo-wschodniej.

Na Okinawie nie zobaczymy gejsz ani samurajów. Nie będziemy zwiedzać zamków na wzór Himeji czy świątyń, jak tych które można zobaczyć na pocztówkach z Kioto. Odrębność największej wyspy archipelagu Riukiu jest na tyle mocna, że większość Japończyków postrzega ją jako nie do końca zasymilowaną z resztą kraju. W dużej mierze sytuacja ta wygląda z burzliwej historii tego regionu i jego wieloletniej niezależności od kraju wschodzącego słońca.


Początki państwowości na Okinawie sięgają XII w. n.e., kiedy to z mroków historii wyłoniły się trzy niezależne królestwa: Nanzan, Chuzan i Hokuzan (dosł. Królestwa Południowej, Środkowej i Północnej Góry). Najsilniejsze z nich okazało się Chuzan, które na początku XV w. podbiło swoich sąsiadów, a następnie rozprzestrzeniło swoją władzę na pozostałe częścią archipelagu tworząc Królestwo Riukiu. Nie wiele wiadomo o pierwszych władcach Riukiu, a fakty historyczne niejednokrotnie mieszają się z mitami i legendami. Pierwszym potwierdzonym w chińskich kronikach historycznych władcą archipelagu był Satto, który panował w latach 1355–1395.


Niezależność państwowa na Okinawie zakończyła się w 1372 roku, kiedy to król Satto złożył hołd lenny cesarzowi chińskiemu Hongwu. Tym samym Królestwo Riukiu stało się częścią sinocentrycznego systemu trybutarno-handlowego. Od tamtej pory każdy nowy król aby uzyskać legitymizację swojej władzy musiał wystąpić do chińskiego cesarza o nadanie inwestytury. Mimo wszystko chińskie zwierzchnictwo miało charakter dość symboliczny i nie wiązało się z ingerencją w wewnętrzne sprawy kraju, a dawało natomiast prawo do handlu z państwem środka. Warto zaznaczyć, że na podobnych zasadach Chiny utrzymywały stosunki z Koreą czy Tybetem w tamtym okresie.


„Złoty okres” w dziejach Królestwa Riukiu przypadł na lata panowania króla Sho Shin (1477–1526), kiedy to państwo rosło w siłę gospodarczo dzięki rozwiniętemu handlowi zamorskiemu, a kontakty z Chinami i Japonią przyniosły rozwój kulturowy i naukowy. Niestety wraz z początkiem XVI w. królestwo zaczęło podupadać. Z jednej strony wiązało się to z ekspansją Portugalczyków na południe od archipelagu, z drugiej z zagrożeniem ze strony piratów wako na północy, co zmusiło mieszkańców Okinawy do ograniczenia kontaktów handlowych na tylko z Chinami. W 1609 roku Królestwo Riukiu zostało najechane przez samurajów z klanu Shimazu z Satsumy, w wyniku czego stało się japońskim wasalem. Japończycy uznali dotychczasowe stosunki dyplomatyczne Królestwa Riukiu z Chinami, co wprowadziło kraj w „okres podwójnej zależności”, który trwał aż do 1871 roku. Warto zaznaczyć, że po mimo podległości Japończycy zachowywali dystans wobec mieszkańców archipelagu Riukiu i nie byli chętni, aby w pełni wpuścić ich w swój krąg kulturowy. Odmienną strategię w kontaktach zachowywali Chińczycy, którzy chętnie dzielili się swoją kulturą z wyspiarzami. Utrzymanie tej odrębności od cywilizacji japońskiej w tamtym latach pozwoliło mieszkańcom Okinawy na prowadzenie handlu zamorskiego w okresie kiedy reszta Japonii izolowała się od świata i na przeżycie „drugiego złotego okresu” na początku XVIII w. Od początku XIX w. na wodach archipelagu pojawiało się coraz więcej zachodnich statków handlowych, a w 1853 roku na Okinawie zatrzymał się komandor Matthew Perry podczas swej historycznej podróży, w wyniku której zakończył się okres izolacji w Japonii. Warto wspomnieć, że to właśnie U.S.A. było pierwszych zachodnim mocarstwem, z którym Riukiu nawiązało stosunki polityczne i handlowe.


Historia Królestwa Riukiu definitywnie dobiegła końca w 1879 roku, kiedy w wyniku konfliktu pomiędzy Japonią i Chinami zostało ono anektowane przez kraj kwitnącej wiśni. Przez kolejne lata Okinawa była traktowana przez Japończyków jak półkolonia, a procesy integracyjne zostały przerwane przez wybuch II Wojny Światowej. U wybrzeży Okinawy rozegrała się jedna z najkrwawszych bitew tego konfliktu, która trwała od 3 kwietnia do 16 czerwca 1945 roku i pochłonęła życie 94 tys. cywili, 100 tys. żołnierzy japońskich oraz 14 tys. amerykańskich. W bitwie zwyciężyli Amerykanie, w skutek czego Okinawa dostała się pod amerykańską okupację w stylu kolonialnym, a na wyspie powstało wiele amerykańskich baz wojskowych.


Początkowo Stany Zjednoczone planowały włączyć na stałe Okinawę w swoje granice, jednak liczne napięcia społeczne oraz dążenia samych mieszkańców wyspy na rzecz powrotu do Japonii zaowocowały pokojowym porozumieniem pomiędzy prezydent Richard Nixon oraz premier Eisaku Satō w wyniku którego w 1972 roku Okinawa ponownie stała się częścią Japonii. Pomimo owego porozumienia amerykańskie siły zbrojne po dziś dzień stacjonują na wyspie.
Historia Okinawy w dużym stopniu tłumaczy jej odrębność kulturową od reszty Japonii. Z jednej strony sytuacja ta wynika z ożywionych kontaktów pomiędzy mieszkańcami archipelagu Riukiu z Chinami, przy jednoczesnej niechęci i zachowaniu dystansu ze strony Japończyków. Z drugiej strony w regionie tym ciągle dość mocno są widoczne echa okupacji Amerykańskiej, która zakończyła się zaledwie 48 lat temu.


Bibliografia:
Meyer S. (2018), Historia Okinawy, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego
Miłkowski J. (2018), Encyklopedia sztuk walki, wyd. Algo
Miłkowski J. (1983), Karate, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej
Totman C. (2010), Historia Japonii, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego

 




< Powrót

Skontaktuj się

KS RAION Fight Club
ul. Pruszkowska 17
05-840 Brwinów

790 023 677 raion@raionfc.pl

Aktualności

Treningi na dojo w trzecim etapie odmrażania sportu – zasady ogólne
Treningi na dojo w trzecim etapie odmrażania sportu – zasady ogólne
Na wstępie chcielibyśmy zaznaczyć, że po mimo wprowadzenia trzeciego... więcej

Wspierają nas